دنياي زينب

در روزگران گذشته، دنیایمان سبزین رنگ بود و با طراوت! با نگاه به دنیایمان، تشعشعات زندگی در افکارم طلوع می کرد! دنیایی پر بود زِ محبت؛ جایی که در قلب ها عشق می تپید. روزگاری که در آن دست محبت، نوازشگر تنه ی کهنسال درخت بود. در آن دوران،موسیقی دل انگیز آب، سرود یکتای زندگی بود و ما با قلب هایمان،زندگی را نفس می کشیدیم. آن زمان که دنیایمان با مرز خوشبختی، فاصله ای بیش نداشت، غول تکنولوژی وارد شد. او دنیایمان را دوست نداشت! پروانه،درخت و گل... حتی صدای باران را هم دوست نداشت! غول تکنولوژِی،خورشید را...

ادامه مطلب