دنياي زينب

یادم نمی آید چه شد؟ گویی از آسمان به زمین افتادم! انگار خدا موفق شد.اما...اما من به او گفتم که نمی خواهم بروم،گفتم که از دوری اش می ترسم ولی او گفت:«من همیشه با تو هستمxa0و هر وقت،هرکجا که باشی xa0می توانی مرا بیابی.» ولی تو الآن اینجا نیستی. نکند که مرا فراموش کرده باشی! احساس می کنم که خیلی از من دوری. یادم می آید که می گفتی،بازگشت همه به سوی من است؛اما من دوست دارم زود تر پیشت بیام، چون داره خیلی طول می کشه. وای خداجون! توکجا هستی؟ ما الان چه قدر از هم دور هستیم؟ وxa0تا کی خواهیم بود؟ ندا...

چه زیباست! فاصله ی دنیا هایت، به اندازه ی یک قلم است و کاغذ. قلم و کاغذی که می توانی با آن بنویسی و به دنیای دیگری بروی. دنیایی که خودت در آن قهرمان قصه هایش هستی. تو لبخند بر لب دیگران می شناسی. تو دست نیازمندی را می گیری. تو قهرمان کودکی هستی که در دنیای بزرگت تنهاست. و تو... . تو می توانی در دنیایت بهترین باشی. پس بنگر و رویایت را بساز تا جهان را دگرون کنی....