بوی آشنا

می شنوید؟

من که از خود بی خود شده ام،فقط بویش را

حس می کنم ونه چیز دیگری را.

نسیم ملایم صورتم را نوازش می کند و

آرام بر پیشانی ام،بوسه می زد.

از کوچه می گذرم و با ژرفای وجودم آهنگ

دلنشین باد وخش خش برگ ها را می شنوم.

اکنون می ایستم و تمام خاطراتم را مرور

می کنم... .

روزی از همین کوچه گذر می کردم،

مست زیبایی طبیعت بودم،بازهم باد بود

و بوسه ی مهربانش.

اکنون می نگرم،عمیق و عمیق تر.

گویی وارد دنیای دیگری شده ام.

با وجود زیبایی های فصل خزان؛

شکوفه ها را می بینم که همچون گل سر،

موهای زیبای درخت را می زیبند و

درخت با ناز و عشوه موهای زیبای خود را

به نوازش های باد می سپارد.

افسوس!که زبانم عاجز از

وصف این زیبایی هاست.

زیبایی هایی که آدم را مست می کند

و به جهان زیبا تری می برد.

جهانی که با تمام زیبایی فصل ها؛

جایی که زمین پوشیدهاز برگ های

زرد و قرمز و نارنجی است ،

بر درختان شکوفه ها در حال خندیدن هستند

و برف می بارد... .

چه دنیای زیبایی است و

من بویش را در همین نزدیکی حس می کنم.

راستی! این بو چه آشناست.

بوی دستان تورا می دهد. مادر!

تمام زیبایی های عالم در برابر تو هیچ است

و بوسه بر دستانت بهترین حس.

نمی دانم تو را چگونه توصیف کنم،

ای بهترینم!

با زبانی عاجز از وصف تو می گویم:

"دوستت دارم!"

دنياي زينب...